Μπορείς να επιλέξεις

Θυμάμαι την μητέρα μου στο φανάρι να μου εξηγεί τον «Σταμάτη» και τον «Γρηγόρη». Να μου λέει πως μόνο όταν βλέπεις τον πράσινο ανθρωπάκι μπορείς με ασφάλεια να διασχίσεις το δρόμο. Μαμά οι καιροί άλλαξαν. Ο κόσμος δεν ξέρει να ξεχωρίσει το κόκκινο από το πράσινο μέχρι το καπό του αυτοκινήτου του να βαφτεί κόκκινο. Μόνο τότε μαθαίνει κανείς. Μα τότε είναι αργά. Αργά για τον πεζό που δεν κοίταξε γιατί βασίστηκε στο φωτεινό σηματοδότη. Αργά και για τον οδηγό που δεν κοίταξε γιατί το βλέμμα του ήταν στραμμένο στο κινητό του τηλέφωνο. Ένα τηλέφωνο που ξεκίνησε να κυκλοφορεί για να μπορείς άμεσα να επικοινωνήσεις με κάποιον σε περίπτωση ανάγκης. Ένα τηλέφωνο που έγινε προέκταση των χεριών μας. Ένα τηλέφωνο που ελέγχει τη ζωή μας. Ένα τηλέφωνο που αντί να σε φέρει κοντά στους ανθρώπους σου, σε απομακρύνει. Κι όμως εσύ, και κάθε εσύ, έχεις το θράσος να απαντήσεις στην παρατήρηση του πεζού που οριακά δε χτύπησες και να του πεις πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Κι όμως μπορείς. Μπορείς να το κλείσεις. Μπορείς να το αφήσεις στην άκρη όσο είσαι εν κινήσει. Μπορείς να είσαι εσύ ο κύριος του εαυτούς σου. Μπορείς να επιλέξεις να φτάσεις στον προορισμό σου και εσύ αλλά και όσοι θα βρεθούν στο δρόμο σου. Μπορείς να επιλέξεις. Μπορείς. Όπως μπορώ κι εγώ να επιλέξω να σου κάνω μια ευγενική παρατήρηση όταν η απερίσκεπτη δική σου οδηγική συμπεριφορά θέτει σε κίνδυνο τη δική μου σωματική ακεραιότητα. Και θα το κάνω. Και θα κάνω και κάτι ακόμα. Θα σε παρακαλέσω. Θα σε παρακαλέσω να επιλέξεις να μη πληγώσεις όσους είναι σπίτι και σε περιμένουν. Επέλεξε να μην κάνεις σε κάποιον αυτό που δε θα ήθελες να κάνει κάποιος σε σένα ή τους αγαπημένους σου. Φρόντισε τον εαυτό σου. Σε παρακαλώ…

Advertisements

2016

Μια χρονιά, 365 μέρες και τα συναισθήματα αμέτρητα. Οι στιγμές πολλές, τα πρόσωπα ανανεωμένα και όλα αυτά στην πιο μεταβατική περίοδο. Κάθε νέα χρονιά σε εφοδιάζει με κάτι διαφορετικό. Το 2016 έφερε στο σάκο του μπόλικο θάρρος, αυτοπεποίθηση, ωριμότητα (ναι κι άλλη) και επιθυμία για ανεξαρτησία. Και τα χρησιμοποίησα όλα στο πρώτο κιόλας δεκαπενθήμερο του χρόνου. Παραίτηση. Όχι από την προσπάθεια αλλά από μια άρρωστη κατάσταση που άφηνα να με επηρεάζει για 2,5 συναπτά έτη. 2,5 χρόνια φαγωμάρας με τον ίδιο μου τον εαυτό έλαβαν τέλος σε ένα απλό «λυπάμαι αλλά πρέπει να προφυλάξω τον εαυτό μου». Δύσκολος συναισθηματικά μήνας ο Γενάρης αλλά πέρασε και τον ακολούθησε ο Φλεβάρης με στιγμές επιβεβαίωσης, αναγνώρισης και φυσικά ικανοποίησης. Και τέλος.

Τέλος και του Χειμώνα. Σειρά έχει η Άνοιξη. Και ένας Μάρτιος χαλαρός, απολαυστικός, διασκεδαστικός και γεμάτος φίλους. Και χρειαζόταν, για να μπορέσει ο Απρίλης να έχει ξεκινήματα. Χορός, δεύτερη ξένη γλώσσα, πολλά γέλια, νέοι φίλοι, φλερτ και ανανέωση. Μάιος. Ο 5ος μήνας του χρόνου. Λίγο πριν τη μέση. Καιρός να πετάξουμε κάθε τι περιττό. Και ξεκινάμε με τα αγχωτικότερα όλων, τα θέματα υγείας. Ναι, το ζήσαμε το άγχος μας, μας στήριξαν οι φίλοι και μάλιστα αυτοί από τους οποίους το περίμενα λιγότερο (δεν ξέρω γιατί, μάλλον δεν τους είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε) και νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτό. Και το γεγονός του μήνα «έκλεισα τα 27» ουΑου!!! Παρτάρα, φίλοι, γέλια, αγάπη σε ένα βλέμμα από το δίπλα δωμάτιο και ένα ζεστό χαμόγελο στα χείλη να μου δίνει ώθηση για ακόμα περισσότερα.

Το καλοκαιράκι ήρθε και ο Ιούνιος ήταν ο μήνας που έπρεπε να κλείσει ένας πρώτος κύκλος απωθημένων. Η πρώτη θεατρική παράσταση στην οποία συμμετέχω ως ενήλικη πραγματοποιήθηκε και ήσασταν εκεί. Όχι όλοι (μίνι παραπονάκι) αλλά δε πειράζει. Η στήριξη που πήρα και τα σχόλια θετικά ή μη μου έφτασαν και μου περίσσεψαν μη σου πω! Ο κύκλος έκλεισε και εγώ έκλεισα μέσα μου ανθρώπους και σχέσεις που δύσκολα βλέπεις να χτίζονται στην ενήλικη ζωή ενός ανθρώπου. Συνεχίζοντας στο mode της αποβολής των περιττών αφέθηκα στα μαγικά χέρια ενός φίλου, τολμώ να πω, και άλλαξα το μήκος των μαλλιών μου. Γελάς; Το θεωρείς μικρό; Δε ξέρεις πόση εξάρτηση ένιωθα από τα μαλλιά μου μάλλον. Μαθαίνεις όμως πόσο ανάλαφρη ένιωσα μετά από αυτό και πόσο θαρραλέα. (Πάρε δύο λεπτά να με κοροϊδέψεις λίγο ακόμα, μπορεί και να πρέπει) Και έρχεται ο Ιούλιος και φέρνει ζέστη, περπάτημα και ένα κυνήγι του ονείρου όπως έλεγα τότε. Φέρνει και μίνι διακοπές με την καλύτερη φίλη που μπορεί να έχεις. Και όσο μίνι κι αν ήταν έδωσαν το μαξιμουμ στην ψυχή μου. (Σ ευχαριστώ και πάλι). «Αύγουστος ερωτευθείτε» έγραψα στο fb λίγο πριν ξεκινήσω για τις «κανονικές» καλοκαιρινές διακοπές. Αχ και να ‘ξερα. Γνώρισα 4 απίστευτα κορίτσια λίγο πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο και τόλμησα να πάω μαζί τους διακοπές για μια εβδομάδα. Και μπράβο μου γιατί πέρασα απλά υπέροχα, έκανα ρυτίδες από το γέλιο και γέμισα τις μπαταρίες μου στο 100%. Και κάπου εκεί ήρθε και μου χτύπησε την πόρτα (ώπα, λάθος! Έξω ήμουν) και με χτύπησε κατακέφαλα ο έρως. Και φυσικά δε θα ήταν εύκολος. Απόσταση. Για άλλη μια φορά. Αλλά χτύπησε έτσι που δεν άφησε και πολλά περιθώρια λογικής σκέψης. Μια παύση μόνο για ένα 3 ήμερο αποχαιρετισμού του πιο υπέροχου πλάσματος που με ανέχεται και με αγαπά. Άλλη μια δυσκολία μέσα στον ίδιο μήνα. Αλλά αντέχεται όταν ξέρεις πως είναι για καλό. Και ξέρεις πως το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να θαυμάζεις αυτό το πλάσμα που τολμά και να παίρνεις μαθήματα (Σ ευχαριστώ και για αυτό).

Τέλος καλοκαιριού και έναρξη μαραθωνίου γάμων (μα είστε σοβαροί;). Ο  Σεπτέμβριος είχε μπάτσελορ, γάμους και μια προσωπική αρχή. Διστακτική αλλά από αυτές που μετά σε αποζημιώνουν στο μέγιστο δυνατό. Είχε και επαγγελματικά ξεκινήματα. Άλλος τομέας, αμφιβολία για την επιτυχία, ενθουσιασμός για το νέο. Είχε και ταξίδια. Τα πρώτα. Και φτερουγίσματα. Πολλά. Και κάπως έτσι ήρθε ο Οκτώβριος ο άρρωστος. Λες και το έχει τάμα να με κρεβατώσει κάθε χρόνο λίγο πριν την λήξη του. Και όσο sick and tired ήμουν που αρρώστησα ένιωθα και λίγο παραπάνω τυχερή. Γιατί ήταν εκεί. Χωρίς να δυσανασχετεί. Χωρίς να εκνευρίζεται που η επικοινωνία έγινε ακόμα πιο δύσκολη και περιορισμένη μόνο σε γραπτή. Και ήρθε ο Νοέμβριος για να με φέρει λίγο πιο κοντά στην συνειδητοποίηση. Δεν ήμουν εκεί που ήθελα να είμαι. Δεν έκανα αυτό που ήθελα να κάνω κι ας πίστευα στην αρχή πως αυτό ήθελα. Με εφοδίασε με θάρρος και η απόφαση λήφθηκε. Ένα τέλος φέρνει μια νέα αρχή κι αυτό δε θα μπορούσε να γίνει πιο σημαδιακά από ότι στη λήξη του ημερολογιακού έτους.

Δεκέμβριος. Το τέλος. Το τέλος του έτους, της επαγγελματικής πορείας και της ζωής σε μια πόλη. Μεγάλες στιγμές, ανέλπιστα όμορφες και αποφορτισμένες (σ ευχαριστώ που είσαι αυτός που είσαι). Και στο τέλος πρέπει να κάνεις και μια κριτική, μια αξιολόγηση. Και αυτή έγινε και ξεκαθαρίστηκε το αναγκαίο, το σπουδαίο και το απαραίτητο. Και δεν ήταν πολλά αυτά γιατί ένιωθα ήδη γεμάτη. Εκδρομές, γέλια, χαλάρωση, ελπίδα. Οικογένεια, φίλοι, αγάπη, στήριξη κι αποχαιρετισμοί. Κι όλα αυτά για να κάνουν  χώρο σε μια αγκαλιά που ζεσταίνει το μέσα μου και μου δείχνει πως είναι να νιώθεις δυνατός και ικανός.

2017 λοιπόν και off we go  για την πιο διαφορετική χρονιά έβερ!!!

Κλείνεις τα μάτια και…

… και το μυαλό τρέχει. Κάνει σενάρια. Παίρνει στροφές επικίνδυνες χωρίς να κόβει ταχύτητα. Και ξεφεύγει και πετάει πάνω από γκρεμούς. Τους αποφεύγει τόσο έντεχνα σαν να μην ήταν καν εκεί. Και προσγειώνεται σε εδάφη που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τον παράδεισο. Και κάπου εκεί εισπνέεις βαθιά και ανοιγοκλείνεις τα μάτια σε μια προσπάθεια να επανέλθεις στην πραγματικότητα. Αλλά το μυαλό αρνείται. Έχει βλέπεις υποστήριξη από τις πεταλούδες. Ναι, ναι, τις πεταλούδες. Τις πράσινες, κίτρινες, κόκκινες, μπλε… Όχι οτι τις είχε και ανάγκη. Μυαλό είναι αυτό και τα φρένα του έχουν χαλάσει από καιρό. Το ξέρεις καλά. Καιρό τώρα δεν το ελέγχεις. Το αφήνεις να πάει και απλά παρακολουθείς. Και όταν τελειώσει το τρελό ταξίδι του, αφήνεις το κεφάλι να ακουμπήσει στο μαξιλάρι και το μόνο που κάνεις είναι να ελπίζεις. Να ελπίζεις πως μια μέρα τα όνειρα θα βγουν αληθινά. Και δεν θα χρειάζεται τότε να ανοιγοκλείνεις τα μάτια για να επανέλθεις στην πραγματικότητα. Το μόνο που θα θέλεις είναι να μην τα κλείσεις ποτέ, για να την ζήσεις σε όλο της το μεγαλείο.