… και ξέρω ότι είμαστε μαζί…

 

Αναλγητικό γιατρέ μου…

Σε χρειάζομαι… πολύ αλλά δε τολμώ να σου το δείξω! Χαμογελώ και μένω εκεί λες και έχω κάνει κεφάλι από το ποτό και δε μπορώ να ελέγξω τους μύες του προσώπου μου… Χαμογελώ γιατί αυτό ΘΕΛΩ και αυτό ΠΡΕΠΕΙ να βλέπει ο άνθρωπός μου κοιτάζοντάς με… Αυτό έχει ανάγκη και αυτό του δίνω! Με όλη μου την καρδιά και όλη μου τη δύναμη… Και δε το μετανιώνω! Ούτε δυσανασχετώ! Το κάνω και νιώθω καλά! Νιώθω πλήρης και χαρούμενη που στο προσφέρω…

Και να σου πω και κάτι;

Ερώτημα Νο4

Στα πόσα άτομα παύει να είναι τάση φυγής και γίνεται αγοραφοβία..; Με προβληματίζει έντονα… Όχι για άλλον αλλά για μένα… Θέλω να πιστεύω πως απλώς έχω τάσεις φυγής μόλις νιώσω οικείο το περιβάλλον και αρχίσω να βαριέμαι… Ναι! Μάλλον αυτό είναι… Γιατί σκέφτομαι ότι στην αγορά πάω και σπρώχνομαι και σπρώχνω κόσμο. Αλλά αν μείνω σε ένα σπίτι με πάνω από 2 άτομα (συμπεριλαμβανομένου και εμού!) με πιάνει τρέλα, πανικός και ταραχή –που λέει και το άσμα.

Και τι κάνω τότε? Φεύγω… απομακρύνομαι σωματικά και ψυχικά και δε μου αρέσει καθόλου… Δε μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους μου σαν να κοιτάζω τηλεόραση… Δε μπορώ να δεχτώ πως η κυρία αυτή που γκρινιάζει με τόσο πάθος και με ωθεί να αλλάξω κανάλι είναι η γιαγιά μου. Δε γίνεται να την κοιτάζω και να νιώθω πως βλέπω “Οικογενειακές Ιστορίες”… ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!

Κι όμως… έτσι νιώθω! Αλλά ερωτώ: φταίω εγώ? Είναι παιχνίδι του μυαλού ή κάτι άλλο φταίει? Παίζει να μου απαντήσει κανείς ή τζάμπα σκούζω?…. Σιωπή και κατανόηση… Κατανόηση από ανθρώπους όμως που δε φεύγουν! Δεν πάνε πουθενά! Δεν αλλάζουν καν θέση από τον καναπέ τους… Εγώ είμαι η σωστή ή μήπως εκείνοι? Γιατί δε μπορεί κανείς να μου απαντήσεις με ένα ναι ή ένα όχι και να είναι βέβαιος για αυτό?…